![\"Zo](\"http:\/\/www.montanaraxl.nl\/wp-content\/uploads\/Zo-liggen-we-erbij-in-Camaret1.jpg\")
<\/a><\/b><\/p>\nUiteindelijk verlaten we pas om 11.30 uur de haven van Camaret. Het is mistig als we het Pointe du Tourlinguet (tussen het Pointe de Pen-Hir en Camaret) voorbij varen. Het heet hier Chenal du Grand Leac\u2019h en het ligt hier vol met rotsen. Dus we moeten goed opletten.<\/p>\n
Dan trekt de mist weg. We steken in zuidwestelijke richting over en passeren het Pointe du Van met z\u2019n woeste kusten met kliffen van wel 65 meter hoog.<\/p>\n Het is de bedoeling om met slack door de Raz du Sein te gaan. Dit is de doorgang tussen vaste land en \u00cele de Sein. Bij het Point du Raz kan het flink stromen en er kunnen brekende golven ontstaan. Door ons late vertrek lijkt het erop dat we er te laat aankomen. Gelukkig is het rustig weer en kan het punt veilig worden gepasseerd, ook als er stroming staat.\u00a0<\/p>\n De wind trekt aan tot 15 knopen en met halve wind loopt de boot al snel zo\u2019n 8 knopen door het water. Dit maakt het verlies weer goed en gaan we alsnog precies met slack door de Raz.\u00a0<\/p>\n Hierna wordt het een hobbelige rit. We hebben de wind nu van achter en er staat een behoorlijke deining. We proberen allerlei standjes uit: vlinderen, niet vlinderen, andere koers\u2026. Het legt ons geen windeieren, want we halen andere boten in. In het laatste stuk richting B\u00e9nodet zeilen we weer echt lekker omdat we nu halve wind hebben. Aan het eind van de middag en begin van de avond is het zelfs heel aardig weer.\u00a0<\/p>\n Dan, ineens, horen we \u2018Montanara Montanara\u2019<\/i> over de marifoon. Dat is even schrikken. Normaal als we samen met anderen op pad zijn worden we elke paar uur opgeroepen en nu zijn we heel de vakantie pas \u00e9\u00e9n keer eerder opgeroepen (door de douane). We worden geroepen door de semafoor (een kuststation). Ze hebben ons gezien op de AIS en willen weten met hoeveel personen we aan boord zijn en wat onze \u2018intenties\u2019 zijn. Jan vertelt dat we met z\u2019n tweetjes aan boord zijn op weg naar B\u00e9nodet. Ze vragen naar onze diepgang en wensen ons een goede reis.\u00a0<\/p>\n Om 21.15 uur lopen we de voor ons bekende badplaats B\u00e9nodet binnen.<\/p>\n Het ligt aan de Odet-monding en het water kan hier flink stromen. Normaal liggen we in de jachthaven rechts achterin, maar dit keer besluiten we om in de haven links van het vaarwater bij Port Sainte-Marine <\/i>te gaan liggen. Er is een mooie plek aan de visitorssteiger waar we dwars op de stroom liggen. Normaal is dat geen mooie plek, maar achteraf blijkt het wel een goede keuze. Wij hebben zowat geen last van het water dat de Odet in- en uitstroomt (soms wel met drie knopen) terwijl andere boten liggen te \u2018tollen\u2019.\u00a0<\/p>\n Als alles goed en wel ligt gaan we de benen strekken. Even het dorpje verkennen, het havenkantoor zoeken en alvast kijken waar de boulanger is. Er is een gezellige drukte in het haventje. Het leeft. We lopen een rondje en zien al snel dat dit een dorp is dat ons qua sfeer erg aanspreekt. We nemen nog een afzakkertje buiten en genieten van het prachtige uitzicht vanuit de kuip.\u00a0<\/p>\n Zaterdag 22 juni<\/b><\/p>\n Het regent en waait flink. Geen gezellig weer om erop uit te trekken. Daarom dopen we vandaag om tot schoonmaak- en wasdag. Als het niet regent hangt de was buiten en als het regent gaat de hele boel weer naar binnen. En zo blijf je lekker bezig op een dag zoals vandaag met afwisselend weer.\u00a0<\/p>\n We kletsen met de bemanning van de Krabat<\/i>, een Brits stel die we gister hebben ingehaald op zee. Ze begrepen er niets van (\u2018Waarom gaan zij nou harder?\u2019<\/i>) want op de AIS hebben ze gezien dat wij ook een 36-voeter hebben. Meneer is maar wat blij om te horen (en zien) dat we een 43-voets boot hebben en dat de informatie op de AIS niet klopt.\u00a0<\/p>\n We maken een kleine wandeling vandaag en zien alvast een leuk restaurant om morgen te gaan eten. De rest van de dag tutten we binnen. Ik ben maar alvast begonnen met het digitale fotoboek van deze zomervakantie.\u00a0<\/p>\n Zondag 23 juni<\/b><\/p>\n We starten rustig op. Het weer is iets beter dan gister, later vandaag moeten we perioden zonder regen krijgen. Mooi moment om dan een wandeling te maken langs de kust.\u00a0<\/p>\n Als we om ons heen kijken zien we dat we midden in de \u2018grijze golf\u2019 zitten. We zien veel oudere mensen, vooral Engelsen. Het valt ons op dat ze in kleinere boten varen en dat ze nog zo kwiek zijn. Grijze vrouwen springen van de boot op de kade alsof ze achttien zijn. We komen al heel de vakantie zowat geen Nederlanders tegen, ook hier niet.\u00a0<\/p>\n Na de lunch gaan we er erop uit. We maken een wandeling via een kustpad richting het strand. We lopen langs de rotsen, de vuurtoren en een oude semafoor. Op de terugweg nemen we een andere route. Zo krijgen we een goede indruk van de omgeving.\u00a0<\/p>\n \u2019s Avonds maken we ons op voor een diner bij Caf\u00e9 du Port. Het is een culinair feestje. We bestellen kreeft. De gerand komt ons een levend exemplaar showen. Of we deze willen? Hij aait \u2018m nog even.<\/p>\n Het is er eentje met een mooie blauw kleur. Wat volgens de gerand een goed teken was. Of het nou aan die blauwe kleur lag, of niet, hij smaakte verrukkelijk. We hebben genoten.<\/p>\n Als we terugkomen bij de boot zien we dat de stroom gedraaid is. Door de afgaande stroom liggen we nu weer tegen de steiger aangedrukt. Omdat we echter ook aan lagerwal liggen en er af en toe veel wind staat, worden al onze stootwillen geplet.\u00a0<\/p>\n Maandag 24 juni<\/b><\/p>\n Er is minder wind en we besluiten om vandaag te vertrekken. Het plan is om de streek Zuid-Finist\u00e8re te verlaten en richting het gebied dat Morbihan heet te varen. Volgens Clemens Kok, bekend van de Vaarwijzer, komen we dan in het gebied waar de Nautische Route du Soleil<\/i> begint. We willen naar \u00cele de Groix. Dit is een pittoresk eiland dat in vroegere tijden bekend stond om z\u2019n tonijnvissers. We zijn er nog nooit geweest.\u00a0<\/p>\n Maar eerst nog even ontbijten en het bootje klaarmaken. Helaas zijn alle boulangers in het dorp gesloten, dus een vers broodje zit er niet in. We vertrekken volgens plan om 12.45 uur. Dan worden we door de stroom niet meer tegen de steiger gedrukt en kunnen we rustig afvaren.\u00a0<\/p>\n Eenmaal buiten op zee hebben we een licht windje in de rug. Er staat nog wat deining van de harde wind van de voorgaande dagen. Dus: schommelen. Er moet meer druk in het zeil. Dus ander zeil: de genaker. En zo lopen we weer te trekken en te sjouwen met een grote zak op een schommelde boot. Soms vraag je je af, waarom hadden we \u2018m nou nog niet in de haven klaargemaakt\u2026 Maar ons bootje doet het er goed op. We hebben een goede snelheid en we liggen wat stabieler.\u00a0<\/p>\n Dan trekt de wind aan, net even iets te veel van het goede voor een lichtweerzeil. En zoals altijd, het had beter geweest als we \u2018m iets eerder hadden binnengehaald. Er staat flink wat winddruk in en de boot loopt er 8 knopen op. Dus eerst grootzeil uit, dan voor de wind varen, om druk uit het zeil te halen. Hierna kunnen we de genaker indraaien. De wind trekt nog verder aan en de rest van de tocht varen we met ruime wind. De zon schijnt en in de verte zien we het eiland al. We varen door de 12.000 mijlsgrens op het log, maar we realiseren ons het helemaal niet. Pas bij aankomst zien we dat we samen met de Montanara XL alweer 12.010 mijl hebben gevaren.\u00a0<\/p>\n Om 17.30 uur komen we aan op \u00cele de Groix.<\/p>\n We melden ons via de marifoon bij de havenmeester. Er is geen plek meer in de haven. Dus ik zeg heel luchtig \u2018Ok\u00e9, dan pakken we een mooring\u2019<\/i>. Alleen het is niet zo gemakkelijk als het klinkt. Op de eerste plaats liggen er al allemaal boten aan de mooring. Dus speur je en kijk je welke nog vrij is. Ongeveer meteen moet je berekenen of wij bij laagwater aan een vrije mooring kunnen liggen. We steken 2 meter diep met onze kiel en er staan niet overal genoeg water bij laagwater, zeker nu niet omdat het springtij is.\u00a0<\/p>\n Soms denk ik, ze zouden een TV-programma kunnen maken over hoe het eraan toe gaat bij het mooren. Over hoe er gecommuniceerd wordt door de persoon voor op het schip, naar de schipper achter het stuur en andersom. De schipper vaart namelijk naar de meerboei in het water, maar kan die niet zien. De ander zegt hoeveel meter nog en moet dit naar achteren schreeuwen terwijl hij of zij naar voren moet kijken. En vervolgens tegelijk moet proberen een lijn door een oog heen te halen vanaf 2 meter boven het water. Nu hebben wij een speciale pikhaak waarmee je gemakkelijk een haak aan het oog van de meerboei kan haken. Die haak zit vat aan een lijn die je van te voren al aan de boot hebt vastgemaakt. Dat betekent: aanvaren, klikken, vast, de boot hangt. Vervolgens kun je daarna \u2018in alle rust\u2019 met je bijboot een vaste lijn door het oog van de meerboei halen en je boot goed vastleggen. Nu heeft niet iedereen zo\u2019n systeem, en ook niet iedereen is zo goed op elkaar ingespeeld als wij zijn. Soms zijn het ook huurboten waar mensen slechts voor de gelegenheid samen varen. Het is soms echt komisch om te zien hoe het niet in \u00e9\u00e9n keer goed gaat en soms zelfs niet in zes keer.\u00a0<\/p>\n Ik heb een plan om zonder de bijboot toch de lijn door het oog heen te halen. Ik ben, naar mijn mening, goed bezig. Jan vindt het veel te lang duren en bemoeit zich ineens ermee. Hierdoor schiet mijn lijn (ik was er bijna) uit het oog. Mon Dieu<\/i>! Dit werkt niet en we besluiten samen te werken. We maken een soort grote pincet van twee pikhaken en op die manier lukt het in \u00e9\u00e9n keer. Ik zeg: geweldig nieuw product, een nautische pincet. Leuke nieuwe handel, voor naast de accu\u2019s.\u00a0<\/p>\n Er is geen tijd voor een borrel. Jan gaat meteen de bijboot op het voordek oppompen. Hij heeft zin in moules met frites en wil uit eten.<\/p>\n Maar we worden opgehouden, want we krijgen een boot langzij. Een Fransman, eind zestig, die zich verontschuldigd omdat hij als man alleen is met twee vrouwen en dat ze niet doen wat hij zegt. En daarmee het aanleggen niet zo soepel gaat. Dus hij is zo druk als een klein baasje. Hij rent van voor naar achter en terug. Ik verbaas me over zijn souplesse. Hij klimt als een soort tarzan via de buitenkant van z\u2019n boot om zijn lijn door het oog van de mooring te krijgen. Bizare<\/i>.\u00a0<\/p>\n We gaan met de bijboot naar de kant en zien dat alle restaurants aan de haven dicht zijn. Ok\u00e9 het is dan geen hoogseizoen, maar dit doet wel vreemd aan. Even verderop, een heuvel op zien we een Hotel. Het hotel du P\u00eacheur. Daar kunnen we wel eten, maar de keuken is nog niet open. We moeten dus verplicht aan een drankje. Nou vooruit dan maar. Maar we houden het netjes, want we moeten nog terug met de bijboot!\u00a0<\/p>\n Dinsdag 25 juni<\/b><\/p>\n We hebben heerlijk geslapen en niets gemerkt van het feit dat er naast ons aan de mooring nog een zeilboot lag. We lagen super rustig. Als we de gordijnen open doen zien we een bijzonder fenomeen: blauwe lucht. Het is voor het eerst deze vakantie zo warm dat we moeten spitten in de kast, op zoek naar de korte broeken en teenslippers.\u00a0<\/p>\n Jan heeft moeite met uit bed komen. Dat ligt niet aan de slaap maar doordat hij het \u2018in zijn rug heeft\u2019. Hij heeft pijn en masseren helpt niet. Hij moet gewoon bewegen. We starten door met de bijboot naar de kade te gaan om een baquette te halen voor het ontbijt. Dat is nog een hele toer, in en uit een drijvend bootje stappen als je pijn in je rug hebt. Arme Jan. En nu is het ook nog eens extreem laagwater (het is springtij) en daardoor moeten we nu een hele klim afleggen met de ladder bij het dinghy-dock.\u00a0<\/p>\n We ontbijten voor het eerst buiten en genieten van de zon. We besluiten om vandaag met de fiets het eiland te verkennen. Maar hoe krijg je twee vouwfietsen op de kant als je midden in het water ligt? Het plan is als volgt: we gaan samen met \u00e9\u00e9n vouwfiets in de bijboot naar de haven. Daar zijn drijvende steigers en hoeven we geen capriolen uit te halen op de gladde vieze ladder bij het dinghy-dock.<\/p>\n Vervolgens vouwen we daar de fiets uit en zetten deze op de steiger. Dan varen we terug naar de Montanara. Hup fiets twee in de bijboot, weer terugvaren naar de haven. Fiets uitvouwen en dan de bijboot wegbrengen naar het dinghy-dock\u2026 Dan denk je, die twee doen lekker lui en hebben vakantie. NOT. We hebben al een natte rug voordat we daadwerkelijk fietsen! Door al dit bewegen gaat het met Jans rug al een stuk beter.\u00a0<\/p>\n Bij het Office du Tourisme halen we een kaart van het eiland en vragen we de route naar de supermarkt. We doen eerst boodschappen zodat we de rest van de dag daar niet over in hoeven te zitten. Om er te komen moeten we eerst een steile heuvel over. Deze \u2018col\u2019 is (voor ons) niet op de fiets te doen dus lopen we het grootste stuk. De terugweg daarentegen is scheuren: alles downhill.\u00a0<\/p>\n Nadat we de boodschappen weer met de bijboot hebben weggebracht, kan het dagprogramma echt beginnen. Helemaal rondfietsen van het eiland laten we aan ons voorbij gaan (dat is namelijk 30 km). We willen naar de zwart-witte vuurtoren (Pen-Men) aan de andere kant van het eiland. Jan leest kaart en wijst de weg. En dat doet hij goed.<\/p>\n Het eiland is verre van vlak. Daar komen we al snel achter. Als we kleine kustplaatsen bezoeken fietsen we eerst hard naar beneden, om daarna weer met de fiets aan de hand naar boven te lopen. Na twee dorpjes besluiten we de kustplaatsen links te laten liggen (in ons geval was het eigenlijk rechts).\u00a0<\/p>\n Als we vlakbij Pen-Men zijn (we zien \u2018m liggen) houdt de weg op. Er is alleen een weiland met een karrenspoor. Het is een beetje een deja-vu. Dit hebben we eerder meegemaakt. De vouwfiets wordt weer ingezet als mountainbike.<\/p>\n De vuurtoren is helaas niet open voor publiek. Een uitspanning om even bij te komen, iets te eten of drinken zijn we onderweg niet tegenkomen dus koersen we meteen terug richting Port-Tudy.<\/p>\n Na anderhalf uur voelen allebei ons lichaam protesteren dus we kiezen een gemakkelijke weg terug (lees: asfalt). In het dorp, bovenop de heuvel, drinken we wat en eten we een cr\u00eape. Daarna is het genieten van de race naar beneden, om vervolgens weer de hele truc met de bijboot en de vouwfietsen in omgekeerde volgorde te doen. Inmiddels geoefend doen we twee vouwfietsen in \u00e9\u00e9n keer. Er was niemand in de buurt voor een foto. Jammer want we weten zeker dat jullie hard zouden lachen om dit tafereel.\u00a0<\/p>\n De rest van de middag brengen we buiten in de kuip in rust door. \u2019s Avonds doen we een rondje bellen, e-mailen en whatsappen met het thuisfront. Het is rustig in de haven en we liggen alleen aan de mooring. En zo is er weer een dag omgevlogen.\u00a0<\/b><\/p>\n Woensdag 26 juni<\/b><\/p>\n We verlaten bij het ochtendkrieken de haven Port-Tudy en laten \u00cele de Groix achter ons liggen. We hebben twee dagen aan de mooring gelegen zonder stroom, maar wel met onze super accu. Het is net of je geen walstroom meer nodig hebt. We koken theewater elektrisch, drinken nespresso, gebruiken de magnetron. En als op de tweede avond blijkt dat de boiler koud water geeft, koken we het water voor de afwas ook nog elektrisch. En het is dat we weggaan, want we hadden nog wel twee dagen ruim stroom kunnen verbruiken.\u00a0<\/p>\n Vandaag varen we naar La Trinit\u00e9-sur-Mer. Henk en Stanny van de Pr\u00e9fix liggen daar en we gaan ze een verrassingsbezoek brengen.\u00a0<\/p>\n We hebben wind in de rug. Ongeveer 6 knopen. Op de motor varen we 5 knopen, dus is het praktisch windstil. Er valt dus niet te zeilen. We varen dus zuidoost langs onder het schiereiland van Quiberon door, om vervolgens noord te gaan door de Baie de Quiberon. Nu hebben we halve wind en valt er te zeilen. En zo zeilen we heel gemoedelijk richting La Trinint\u00e9-sur-Mer.\u00a0<\/p>\n Om 16.00 uur komen we aan. Voor de haven liggen allemaal oestervelden waar oesters worden gekweekt.<\/p>\n We zijn hier nog nooit geweest, dus het is even puzzelen waar we nou precies de haven in moeten. Het ligt hier vol boten die aan de mooring liggen. Vandaag kiezen wij voor een havenplaats.<\/p>\n We melden ons via de marifoon bij de havenmeester en we krijgen een plek toegewezen. Er is een flinke dwarsstroom dus is het opletten. Omdat we teveel verwaaien, gaan we voor poging twee. En die gaat goed. Als de boot netjes vastligt, lopen we gelijk naar de capitainerie om te betalen. Daarna gaan we meteen naar Henk en Stanny waar we warm worden onthaald. Het is als vanouds: we hebben elkaar genoeg te vertellen en \u2026. omdat we zoveel praten, wordt er flink geschonken. Zegmaar, om de keeltjes te smeren! Stanny maakt lekkere hapjes en ook hun buren (Johan en Corry van de Ransom) komen erbij. Het is een gezellige bedoeling.\u00a0<\/p>\n Na de borrel eten Jan en ik samen wat op de boot. Daarna ga ik nog even lopen en het dorp verkennen. We maken we het niet laat. Morgen willen we vroeg vertrekken voor een lange tocht naar L\u2019\u00cele d\u2019Yeu.\u00a0<\/p>\n Donderdag 27 juni<\/b><\/p>\n Jan heeft uitgerekend dat vertrekken om 08.00 uur het meest ideaal is. Dan is het hoogwater in de vertrekhaven en is er ook geen dwarsstroom. Dit maakt het uitvaren eenvoudiger. Na hoogwater loopt de stroom ook mee de rivier af terug naar de Quiberonbaai.\u00a0<\/p>\n In eerste instantie is het een beetje waterkoud. Alles is nat en het lijkt heiig, maar dat is het niet echt. Eenmaal in de Quiberonbaai breekt het zonnetje door en wordt het warmer. Het lijkt of de koude ochtendmist alleen boven het land hangt.\u00a0<\/p>\n Er staat een klein windje en we kunnen zeilen met het grote gekleurde zeil: de genaker. Met dit 114 m2<\/sup> dunne nylondoek kunnen we met weinig wind toch nog vaart maken. Klik hier<\/a> voor een korte\u00a0impressie van zeilen op de Montanara met de genaker.<\/p>\n De zee is rustig. Er is weinig deining. En zo wordt het dus een hele rustige cruisedag die voornamelijk in het teken staat van lezen, smeren (voor het eerst zwembroek en bikini aan vandaag!), muziek luisteren, zonnen, slapen en poetsen. De verwachte aankomsttijd is namelijk pas 21.00 uur in de avond.\u00a0<\/p>\n<\/a><\/p>\n<\/a><\/p>\n<\/a><\/p>\n<\/a>\u00a0<\/p>\n<\/a><\/p>\n<\/a><\/p>\n<\/a>\u00a0 <\/a><\/p>\n<\/a><\/p>\n<\/a>\u00a0 <\/a>\u00a0 <\/a><\/p>\n<\/a>\u00a0 <\/a>\u00a0 <\/a><\/p>\n<\/a><\/p>\n<\/a><\/p>\n<\/a><\/p>\n<\/a><\/p>\n<\/a><\/p>\n<\/a><\/p>\n<\/a><\/p>\n<\/a><\/p>\n<\/a><\/p>\n<\/a><\/a><\/p>\n<\/a><\/p>\n<\/a><\/p>\n<\/a><\/p>\n<\/a><\/p>\n<\/a><\/p>\n<\/a><\/p>\n<\/a><\/p>\n<\/a><\/p>\n<\/a><\/p>\n<\/a>\u00a0 <\/a><\/p>\n<\/a>\u00a0 <\/a><\/p>\n
![](\"http:\/\/www.montanaraxl.nl\/wp-content\/uploads\/Montanara-aan-de-mooring-in-Port-Tudy-6.jpg\"){kind=link}