We fietsen door de Calvadosstreek. De weg is afwisselend. Soms is het klimmen. Dan vlak rijden. En af en toe kunnen we heerlijk naar beneden zoeven. Dan moet je wel bijremmen, om niet de bocht uit te vliegen. Die vouwfietsen reageren toch iets anders onze zwaardere fietsen van thuis. Wel handig de techniek van tegenwoordig. Als we stoppen om bij te komen, haalt Adri steevast zijn i-phone uit z\u2019n zak. Hij berekent hoe ver het nog is (\u2018Is het nog ver, grote smurf?\u2019<\/em>). De gedachte dat we straks ook weer de hele weg terug moeten fietsen laten we even nog niet toe.<\/p>\n Aangekomen in Arromanches pakken we eerst een terrasje. Het vochtgehalte vullen we aan met een biertje. Of we small<\/em> of large<\/em> willen. Liever medium, maar goed als we dan toch moeten kiezen: dan maar large! Van al het fietsen hebben we trek gekregen dus we lunchen ook direct aan zee. We hebben uitzicht op de caissons die zijn achtergebleven na D-day. We nemen ons voor om \u2018The longest day\u2019 binnenkort weer eens te kijken. Het museum slaan we toch maar over. We moeten namelijk nog helemaal terugfietsen.<\/p>\n Adri heeft op z\u2019n i-phone gezien dat er nog een pad direct langs de kust (op de \u2018falaises\u2019) loopt. We zien het pad liggen. Supersteil. Maar daarna kan het niet anders dan vlak zijn. Toch?! Bovenaan het pad blijkt dat er geen verharde weg is, maar een soort karrenspoor. Compleet met stenen en kuilen. We liggen in een deuk. Nu maar hopen dat deze weg korter is dan de heenweg, want het wordt wel hobbelig! We snijden met dit \u2018pad\u2019 een heel stuk af. De terugweg is veel korter dan heen. Maar goed ook want onze billen zijn niet gewend aan fietszadels\u2026.<\/p>\n Eenmaal terug in de haven besluiten we niet uitgebreid te eten en lekker onderuit te zakken op de bank. Filmpje aan en op tijd naar bed.<\/p>\n
![\"\"](\"http:\/\/www.montanaraxl.nl\/wp-content\/uploads\/Zo-liggen-we-erbij-in-Port-en-Bessin.jpg\" "\\"Zo")
<\/a><\/p>\n